Friday, July 27, 2012

Paalam

"Pwede ba kitang mayakap?", tanong mo na may halong alinlangan.

Halos madurog ang puso ko ng yakapin kita at magsimula kang humagulgol. Ilang sandali pa ay hindi ko na rin napigilan ang masaganang pagdaloy ng luha sa aking mga mata.

At doon sa maliit na espasyong nagkukubli ng ating mga kahinaan, ibinuhos natin ang nilalaman ng ating mga damdamin. Walang mga salita pero sapat na ang katahimikan para maunawaan natin ang isa't isa.

Mahal na mahal kita pero higit pa rito ang sakit na idinulot mo. Mapapatawad kita pero ang lahat ng bagay ay magpapaalala sa akin ng tatlong taong puno ng kasinungalingan. Hindi madaling kalimutan ang nakaraan pero kakayanin ko, para sa ikatatahimik nating dalawa.

Jason, marahil sa mga oras na 'to ay binabasa mo ang mensahe kong ito. Nawa'y makita mo ang kaligayahang hindi ko naibigay sa 'yo.

Tuesday, July 24, 2012

On my mind, inside the bus, one rainy afternoon

Baguio is such a nice and romantic place... to get your heart broken.

***

Karma is really such a bitch. Imagine making me suffer for almost three years.

***

I don't know what is true anymore. It seems every memory is tarnished already.

***

Funny. I know I can move on from this but I don't know where to start.

***

What's even more funny is that I actually cried.

***

Is he worthy of another chance?

***

It was not a perfect relationship but it works for us. Or so i thought.

***

Too much thinking. Sakit sa ulo!